تو نه مهتاب و نه خورشیدی و نه دریایی


تو همان ناب ترین جاذبه ی دنیایی

 

تو پر از حرمت بارانی و چشمت خیس است


حتم دارم که تو از پیش خدا می آیی

 

مثل اشعار اهورایی باران پاکی


و به اندازه ی لبخند خدا زیبایی

 

خواستم وصف تو گویم همه در یک رویا


چه بگویم که تو زیبا تر از آن رویایی

 

مثل یک حادثه ی عشق پر از ابهامی


و گرفتار هزاران اگر و امایی

 

ای تو آن ناب ترین رایحه ی شعر بهار


تو مگر جام شرابی که چنین گیرایی؟

 

 

من به اندازه ی زیبایی تو تنهایم

 


تو به اندازه ی تنهایی من زیبایی

 

 

عاشقی را چه نیازست به توجیه و دلیل


که تو ای عشق همان پرسش بی زیرایی ...


 

                                                                             "نادر صهبا"